Χλωρίδα
Η βλάστηση του Υμηττού αλλάζει από βορρά προς νότο και με το υψόμετρο. Σύμφωνα με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, στο βόρειο τμήμα αναπτύχθηκε δάσος χαλέπιου πεύκης μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, χάρη στις εκτεταμένες αναδασώσεις στην περιοχή της Καισαριανής. Στο κεντρικό και νότιο τμήμα το πεύκο αντικαθίσταται από θαμνώνες αειφύλλων πλατυφύλλων και φρύγανα, ενώ στα 800 έως 1.000 μέτρα κυριαρχούν οι θαμνώνες.
Στον χάρτη ενδιαιτημάτων της ίδιας πηγής, οι θαμνώνες καλύπτουν το 62,8% της περιοχής, τα τεχνητά τοπία το 15,2%, τα δάση το 14,4%, τα λιβάδια και βοσκοτόπια το 5,1% και οι βραχώδεις περιοχές το 2,6%. Το ποσοστό των δασών είναι μικρό σε σχέση με την εικόνα του «πράσινου βουνού» που έχει κανείς από μακριά.
Τα αρωματικά φυτά έδωσαν στο βουνό τη φήμη του. Η Καθημερινή αναφέρει ότι τα πρανή καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από βότανα, κυρίως θυμάρι, που έκανε το μέλι της αρχαίας Αττικής περίφημο. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και πριν από αυτόν ο Βιργίλιος επαινούν το μέλι του θυμαριού.
Πηγές
- Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά GR126 Όρος Υμηττός
- Καθημερινή (αγγλική έκδοση), «Mt Hymettus», John Leonard, 28/12/2010
- Βικιπαίδεια (ελληνική), Υμηττός
Παλαιότερη εκδοχή της σελίδας ανέφερε 654 είδη φυτών, 40 ελληνικά ενδημικά και 44 άγριες ορχιδέες. Οι αριθμοί αυτοί δεν επαληθεύτηκαν σε καμία πηγή που ανοίχθηκε σε αυτή τη φάση και αφαιρέθηκαν. Δεν βρέθηκε ανοιχτή πανεπιστημιακή ή Βοτανικής Εταιρείας λίστα ειδών για τον Υμηττό.