· 3 λεπτά ανάγνωσης
Μυθοπλασία. Το διήγημα είναι επινοημένο. Τα πρόσωπα και τα γεγονότα δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο το βουνό, το θυμάρι και τα πουλιά του.
Η Λένη ανέβαινε στο μελισσοκομείο πριν χαράξει, όπως έκανε πάντα, και ο Υμηττός την περίμενε σαν να μην είχε περάσει μια μέρα.
Έβρεχε από το βράδυ, ψιλή βροχή του Οκτώβρη. Στο κατώφλι του κελιού που της είχε ο παππούς της για αποθήκη, βρήκε ένα παιδί. Δεν θα ήταν πάνω από δώδεκα. Κρατούσε ένα κουτί με μια νεκρή μέλισσα και τη ρώτησε χωρίς να χαιρετήσει:
«Κυρά Λένη, είναι αλήθεια ότι το μέλι από εδώ ήταν το καλύτερο του κόσμου;»
Έτσι τη λέγανε στα χωριά από κάτω, και το παιδί το είχε ακούσει από τη γιαγιά του. Η Λένη γέλασε. «Αυτό το λένε οι παλιοί. Ο Πλίνιος, λένε, ο Βιργίλιος, πολλά ονόματα. Εγώ ξέρω μόνο τι γεύση έχει το δικό μου.»
Του έδωσε ένα κουτάλι. Το παιδί έκλεισε τα μάτια.
«Μυρίζει καμένο», είπε.
«Μυρίζει θυμάρι τον Ιούνη, όταν το βουνό ψήνεται και τα φρύγανα τρίζουν. Το θυμάρι δεν αγαπά τα εύκολα. Θέλει πέτρα και ήλιο, και ό,τι πάρει το δίνει με το σταγονόμετρο.»
Ανέβηκαν μαζί στο πλάτωμα πάνω από τα κυψέλια. Η πόλη κάτω ήταν μια γκρίζα θάλασσα με φώτα που έσβηναν ένα ένα. Πάνω από τους θαμνώνες γύριζε ένα πουλί, μικρό και γρήγορο, και χάθηκε μέσα σε ένα πουρνάρι.
«Μαυροσκούφης», είπε η Λένη. «Δεν φεύγει ποτέ από δω. Τα άλλα έρχονται και πάνε. Αυτός μένει και κρατάει το βουνό.»
Το παιδί κοίταξε το κουτί του. «Η μέλισσά μου πέθανε.»
«Όλες πεθαίνουν. Μια μέλισσα δουλεύει όσο της φτάνει το φως και αφήνει πίσω της κάτι γλυκό που δεν θα το δει ποτέ. Δεν τη λες άδικη ζωή. Τη λες ζωή που έφτασε.»
Κάθισαν σε μια πέτρα. Η Λένη έβγαλε ψωμί και τυρί. Μοιράστηκαν και τα δύο, και το παιδί, που ώς τότε μιλούσε σαν μεγάλος, άρχισε να μιλά σαν παιδί. Της είπε ότι ο πατέρας του δούλευε στο εξωτερικό, ότι η μητέρα του δεν είχε χρόνο, ότι είχε ακούσει για ένα λιοντάρι που έζησε κάποτε στο βουνό και τρόμαζε τους ανθρώπους.
«Παραμύθι», είπε η Λένη. «Αλλά καλό. Τα βουνά χρειάζονται λιοντάρια, έστω και στις ιστορίες. Αλλιώς δεν τα φοβάται κανείς, και αυτό που δεν φοβάσαι δεν το προσέχεις.»
Ο ήλιος βγήκε πίσω από τους λόφους της Μεσογείων και ο θαμνώνας έγινε ξαφνικά χρυσός, σαν να είχε μείνει όλη νύχτα να μαζεύει φως. Η Λένη σηκώθηκε και άνοιξε το πρώτο κυψέλι. Έδωσε στο παιδί ένα πανί.
«Θα τις βοηθήσεις να ξυπνήσουν. Αργά, χωρίς φόρα.»
Δούλεψαν ώσπου ζεστάθηκε ο αέρας. Όταν το παιδί κατέβηκε, είχε στην τσέπη του ένα βαζάκι.
«Πόσο κάνει;»
«Δεν πουλιέται», είπε η Λένη. «Θα το φας και θα μου πεις τι γεύση έχει. Αν σου πει κάτι, ξαναρχίζουμε από τον Μάρτη.»
Το παιδί γύρισε στα μισά του δρόμου. Η Λένη στεκόταν ακόμη εκεί, μικρή μέσα στο μεγάλο βουνό, και το βουνό, για μια στιγμή, έμοιαζε να στέκεται γύρω της.
Σημείωση συγγραφέα. Η Λένη και το παιδί είναι επινοημένα. Τα στοιχεία του τόπου βασίζονται στις πηγές των άρθρων μας: η φήμη του θυμαριού και του μελιού (Καθημερινή, αναφορά στον Πλίνιο και τον Βιργίλιο), οι θαμνώνες και το πουλί μαυροσκούφης (Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, GR126) και η παράδοση για το λιοντάρι του Υμηττού (σπήλαιο Λιοντάρι, Οδυσσεύς). Το μελισσοκομείο, η κατάσταση των κυψελών και οι διάλογοι είναι φανταστικά.